Gorden Wagener, designchef van Mercedes-Benz, blikt terug op de bepalende projecten uit zijn carrière, van baanbrekende conceptcars tot de evolutie van iconische modellen als de S-Klasse en G-Wagen. Zijn opmerkingen onthullen de interne strijd, creatieve risico’s en strategische verschuivingen die het moderne Mercedes-design hebben gevormd. Wagener geeft ook toe dat één project niet helemaal raak was: de eerste EQ-lijn voor elektrische voertuigen.
De McLaren-samenwerking: de doorbraak van een rookie
Wagener herinnert zich een cruciaal vroeg project: een concept-car-samenwerking met McLaren voor de autoshow van Detroit in 1999. Hij werd aangesteld als junior ontwerper en won de interne wedstrijd, een bewijs van de bereidheid van Mercedes om jong talent te versterken. De resulterende auto, geïnspireerd door de Formule 1 en de Silver Arrow-racers, blijft vandaag de dag opvallend en tart de verwachtingen met zijn overdreven maar tijdloze vorm. Dit vroege succes onderstreepte een belangrijke les: Mercedes waardeerde gedurfde experimenten, zelfs van nieuwkomers.
Een nieuwe definitie van de S-Klasse: design boven techniek
De S-Klasse, het vlaggenschip van Mercedes, heeft een enorme betekenis voor Wagener. Hij hield toezicht op vier generaties, waarbij hij ontwerpgerichte innovatie voorrang gaf boven puur technische parameters. De opnieuw ontworpen coupé is een voorbeeld van deze aanpak. Wagener drong aan op een lagere daklijn, een grotere spoorbreedte en agressievere proporties, waarmee hij de conventies uitdaagde om een werkelijk emotioneel en onderscheidend model af te leveren. Door deze beslissing werd de S-Klasse coupé een moderne klassieker, waardoor er nog meer variaties ontstonden, zoals de Cabriolet- en Maybach-edities. De belangrijkste conclusie: soms levert het overtreden van de regels de meest iconische resultaten op.
De SLS AMG: overdaad omarmen
De SLS AMG belichaamt met zijn kenmerkende vleugeldeuren de erfenis van Mercedes op het gebied van extreme proporties en onverschrokken design. Aanvankelijk ging het ontwerpteam nog verder, door de afmetingen te overdrijven voordat ze werden verfijnd voor productie. Het vleugelvleugelmechanisme, een bepalend kenmerk, vertegenwoordigt een erfenis die alleen Mercedes op geloofwaardige wijze kon uitvoeren. Wagener merkt op hoe belangrijk het is om inspiratie uit het verleden te halen en daarbij louter imitatie te vermijden, en in plaats daarvan de essentie van iconische ontwerpen te extraheren.
De G-Wagen: een delicate evolutie
Het herontwerp van de G-Wagen vormde een unieke uitdaging: het moderniseren van een 40 jaar oud icoon zonder zijn brutalistische charme te verliezen. Wagener beschrijft een langdurig proces waarin interne debatten woedden over het behoud van de grimmige esthetiek van het origineel versus het introduceren van hedendaagse verfijningen. CEO Dieter Zetsche trok de richting op beroemde wijze in twijfel en noemde het ‘als een schoolbus’. Uiteindelijk heeft het team een evenwicht gevonden: de technologie vernieuwen met behoud van het onmiskenbare silhouet van de G-Wagen. De les: zelfs subtiele ontwerpwijzigingen kunnen een dramatische impact hebben op een ouder voertuig.
De EQ: een speciaal gebouwde misstap
Wagener geeft toe dat de initiële EQ-lijn voor elektrische voertuigen opvalt als een gemiste kans. Gelanceerd met de bedoeling een uitgesproken futuristische esthetiek te creëren, bleek het radicale vertrek van de EQ van de traditionele Mercedes-proporties verdeeldheid te zaaien. Het ontwerp werd gedreven door aerodynamica en de wens om een nieuw tijdperk van elektrische mobiliteit in te luiden. Wagener is nu echter van mening dat het een vergissing was om prioriteit te geven aan de differentiatie van de aandrijflijn. De toekomst van Mercedes-design ligt volgens hem in het verenigen van verbrandings- en elektrische modellen onder één enkele merkidentiteit. De verschuiving erkent dat merkherkenning op het gebied van luxe het technologische onderscheid overtreft.
De toekomst: een uniforme visie
Wagener concludeert dat de industrie op weg is naar een meer samenhangende ontwerptaal, waarbij de aandrijflijn niet langer de esthetiek dicteert. Mercedes zal een uniforme merkidentiteit omarmen en de status en proportie leveren die klanten verwachten, ongeacht of de auto op benzine of elektriciteit rijdt. Het vroege radicalisme van de EQ lijkt nu een onnodige omweg. Uiteindelijk is het het merk (en niet de technologie) dat een luxe auto verkoopt.
