Ze noemen het de Erprober. Tester, in het Engels. Het klinkt als een waarschuwing. Een prototype dat op het heilige gras van Goodwood zit, wachtend tot je er verkeerd naar kijkt.
Dit is een Ruf. De legendarische Porsche-tuners verbergen dit ding niet meer in een garage. Ze brachten het naar buiten. Wilde nieuwe supercar. Twin-turbo flat-acht. Meer dan 1000 pk als je de beweringen mag geloven, hoewel ze het getal specifiek op 986 pk schatten. Waarom terugdeinzen voor ronde getallen? Mysterie misschien.
De motor zit achterin. Horizontaal tegengesteld. Zoals elke 911 die je ooit hebt gehad. Maar groter. Vier liter en achthonderd liter inhoud later. 4,8 liter cilinderinhoud. Dat zijn twee cilinders meer dan de standaardopstelling. Nog meer chaos.
Koppel cijfers? 737 lb-ft. Het trekt de grond van je voeten. Of als je er remmen voor had.
Ruf noemt de B8 een proeftuin. Niet productieklaar. Nog maar net. “Het dient als een speciaal testbed”, zeiden ze. “Lang voordat de wereld ze ziet.” Zo werken Duitse ingenieurs. Ze bouwen het ding in hun hoofd. Dan in de baai. Dan vertellen ze je erover bij Goodwood. Een nieuw hoofdstuk. Of gewoon een heel luide paragraaf.
Het chassis lijkt op de CTR3. Omdat het de CTR3 is. Gewoon langer. Met 100 millimeter. Ze hebben de kuip uitgerekt zodat deze in het blok paste. Hier is geen verstopplaats. Het lichaam is pure aanwijzing. Het draagt Bloesemgeel. Knikkend naar de Geelvogel. De CTR. De Nurbürgring-moordenaar uit het verleden. Het is een eerbetoon aan zijn eigen afkomst. Slimme branding. Of misschien gewoon ijdelheid.
Transmissiedetails zijn schaars. Een handgeschakelde zesversnellingsbak stuurt dat vermogen naar de achteras. Zal de laatste auto het houden? Wie weet. Handleidingen sterven elders. Maar hier? In Ruf? Reken maar dat ze willen dat je verandert. Of niet. Stilte is ook een strategie.
Porsche heeft dit eerder geprobeerd. Je weet dit. Zij hebben het 904-concept gemaakt. Bedoeld als opvolger van de 918 Spyder. Een flat-acht van 5,0 liter. Het is nooit gekomen. Het zat daar. Mooi. Nutteloos. Nu pakte Ruf het schetsboek op. En bleef schrijven.
Waarom acht? Zes is prima. Acht is obsessie.
Hij maakt een geluid dat je waarschijnlijk nog nooit hebt gehoord aan de achterkant van een straatauto. Een laag gehuil. Onderscheidend. Onbeschaamd.
Dit is niet het eindproduct. De finish ligt kilometers verderop. Maar de motor draait. Het is hier. Het is luid. En het is afwachten of de wereld zich bekommert om een horizontale motor die weigert in een doos van zes te blijven.
Ze zeiden dat het een test was.
Het lijkt op een oorlogsverklaring aan de conventie.
Wat gebeurt er daarna?
Niemand zei.
