De Lancia Thesis is een geest. Niet omdat het iets achtervolgt, maar omdat het nauwelijks bestond. Er zijn maar weinig auto’s van Lancia die ooit dit investeringsniveau hebben ontvangen. Hij stond op een op maat gemaakt chassis. Hij deelde de ophangingsgeometrie met Maseratis. Er zat radar in. Het stierf nog steeds.
We hebben het over een auto die is gebouwd om de BMW 5 Serie en de Mercedes E-Klasse te bestrijden. Het werd gelanceerd in 2001. Het verdween in 2009. Minder dan 20.000 exemplaren rolden van de band. Het heeft nooit de Britse schappen bereikt. Zelfs in Italië zul je moeite hebben om er één te spotten.
Dus waarom mislukte het? En waarom lijkt het erop dat een middeleeuwse ridder ruzie heeft gekregen met een limousine?
Ontwerpfouten bij Lancia-scriptie
Laten we het over het uiterlijk hebben. De voorkant is voorzien van een chromen grille die een middeleeuws schild uitstraalt. Het is agressief. Gotisch, bijna. De achterlichten gloeien met een doorschijnend mysterie dat je bij geen enkele andere executive sedan aantreft.
“Van voren lijkt de Thesis op een middeleeuws schild; van achteren lijkt het op een gotische puzzel.”
Maar het zijprofiel? Saai.
Het is een auto uit drie delen. Een dramatische neus. Een dramatische staart. En in het midden? Het saaiste deel van elke zakenauto ter wereld. Het is een piggy-in-the-middle-strategie die averechts werkte. Je hebt een opvallende start en een opvallende finish, ingeklemd door visuele stilte. Het is jammer.
Van dialoogconcept tot productierealiteit
De tragedie hier is niet alleen de verkoopcijfers. Het is het gemiste potentieel. Het proefschrift komt voort uit het Dialogos-concept uit 1998. Dialogen. Uitgesproken als ‘tay-sis’, niet als een proefschrift.
Die conceptauto was elektrisch. Schone flanken. Een houten vloer. Achterdeuren bij zelfmoord die naar achteren zwaaiden. Het beloofde frisheid. Het beloofde iets dat niet weer een Duitse kloon was.
Lancia verloor zijn lef.
Ze namen de subtiele welving van de Dialogos en ruilden die in voor banaliteit. Ze behielden de naam, maar dumpten de ziel. Als je een concurrent van de Audi A6 gaat bouwen, waarom zou je dan op safe spelen? Lancia koos voor veiligheid. Ze verkozen saaiheid boven de onpraktische, maar mooie houten vloeren en gladde contouren van het concept.
Problemen met luxe interieur versus Fiat-chassis
Binnen doet de Thesis zijn best. Echt moeilijk.
De cabine voelt speciaal. Reserve houtfineer. Crèmekleurige instrumenten. Zitplaatsen bekleed met rijke materialen die vragen om aangeraakt te worden. U kunt zelfs in beide rijen verwarmde en gekoelde massagestoelen krijgen. Het is een heiligdom.
Maar er was een probleem. Een grote.
In 2001 had bijna elk Fiat Auto-product een specifiek gebrek. Een onvermogen om scherpe dwarsruggen te absorberen. Met name de uitbreidingsstroken voor snelwegen.
Als je een hobbel in de weg raakt, trilt het dashboard. Het was niet alleen een trilling. Het was een krakend geluid. Een zwakke plastic barst. De ophanging slaagde er, ondanks het Maserati-DNA, niet in om de beving te onderdrukken. Het interieur rammelde.
Waarom de Lancia-proefschrift werd stopgezet
Je zou kunnen denken dat het beoordelen van een auto op basis van de manier waarop hij met een wegnaad omgaat, geheimzinnig is. Misschien. Maar de aura van zwakheid die het creëerde was echt.
Ik heb jaren gewacht om er een te rijden. Omdat ik in Groot-Brittannië niet beschikbaar was, werd ik aanvankelijk in de passagiersmodus gezet. Dan een toevallige rit in Turijn. Minuten later. Het proefschrift bereikte een autostrada -uitbreidingsstrip.
Ik hoorde het dashboard trillen. Ik voelde het plastic barsten.
De teleurstelling was niet dat het stuiterde. Het was dat het rammelde. In een auto die zoveel kost en zoveel techniek heeft, wil je niet dat het interieur klinkt als een goedkopere Fiat. Je wilt isolatie. Je wilt stilte. Het proefschrift gaf je lawaai.
Het is een vreemde dood voor een auto met radargestuurde cruisecontrol. Een primeur voor het merk. Geavanceerde technologie. Maserati-ophanging. En een dashboard dat de snelweg niet aankon.
Waarom moeite doen?
