Grasmedianen zijn niet bedoeld voor snelheid.
Ze worden verondersteld buffers te zijn, stille scheidingslijnen tussen ‘go’ en ‘do not go’. Op Route 3 North in Massachusetts deze week verdween die regel uit het raam. Een bestuurder overleefde een frontale botsing die aanvoelt als een slecht filmplot. Hij leeft. De meeste mensen in die video’s lopen niet weg.
Dashcambeelden vertellen het hele verhaal. Het is angstaanjagend in zijn helderheid.
Een zwarte BMW – die lijkt op een Gran Coupé uit de 4-serie of misschien een elektrische i4 – drijft van het asfalt. Dan neemt de snelheid toe. Hij stormt over de brede strook groen gras die de verkeersrichtingen scheidt. Het clipt een zilveren SUV. Gewoon een graasje. Dan ploegt hij regelrecht de auto in en neemt de nachtmerrie op.
Het slachtoffer was onderweg van zijn werk naar huis. Hij had die specifieke auto sinds oktober in zijn bezit. Zijn vader bevestigde de tijdlijn. Lokale hulpdiensten hebben één persoon met niet-levensbedreigende verwondingen uit het wrak gehaald. Slechts één? Luchtfoto’s van WCVB schetsen een breder, slordiger beeld.
Een Acura Integra werd geraakt. Een oranje Honda Fit. Een zwarte sedan. Drie auto’s veranderden in puin doordat één bestuurder de controle over het voertuig verloor.
Dit is geen op zichzelf staand probleem in de matrix. Het is onderdeel van een patroon.
Weken eerder werd Kevin Trainoro, soldaat van de Massachusetts State Police, gedood. Ook door een spookrijder. Dat gebeurde op Route 1.
De tragedie schudde de wetgevende macht van de staat. Senator Bruce Tarr stapte op en drong aan op een amendement om de preventietechnologie uit te breiden.
Sinds 2022 waarschuwen camera’s en zwaailichten op zonne-energie automobilisten die de uitgang achteruit inrijden.
De wiskunde ziet er niet goed uit.
NBC Boston rapporteert tussen 2020 en 2025 338 spookaanrijdingen op verdeelde snelwegen. Tweeënveertig doden. Tweeënveertig levens die worden afgebroken doordat iemand basissignalen negeert of simpelweg niet opkijkt van een telefoon.
De technologie is er. De lichten knipperen. De camera’s kijken mee. En toch.
Een andere auto vliegt van het gras. Een ander gezin verandert van de ene op de andere dag van vorm.
De staat wil nieuwe wetgeving. Ze willen misschien betere barrières. Betere sensoren. Maar totdat mensen stoppen met eenrichtingsverkeer de andere kant op te rijden, maakt het dan iets uit?
