Taylor Sanchez heeft niet alleen de snelheidslimiet overschreden. Hij vernietigde het.
Dit is een politieagent. Beëdigd om de wet te handhaven. En toch zijn we hier in San Antonio, waar agent Taylor Sanchez nu geen baan meer heeft. Voor onbepaalde tijd geschorst, zeggen ze. Sommige rapporten noemen het zelfs een schietpartij. De bureaucratie is in de war. Dat zouden we niet moeten zijn.
KSAT heeft het berekend. Of beter gezegd, ze hebben de logboeken bekeken. Sanchez werd tijdens één dienst minstens vijf keer betrapt op te hard rijden. De volgende dagen nog een paar keer. Hij behandelde de snelheidsmeter als een ideeënbus.
118 mijl per uur.
In een 65 mph-zone. Dat is geen handhaving. Dat is een dragrace op de openbare weg. Hij reed met die snelheid naar aanleiding van een melding over een gestolen auto. Gewoon een diefstalrapport. Geen achtervolging van een bankoverval. Geen ontvoering. Gewoon… gestolen goederen.
Toen reed hij 98 mph in diezelfde zone. Autorisatie? Niets ervan.
Hij had niet eens zijn patrouillecamera’s aanstaan.
Waarom zou je het misdrijf registreren als je later niet kunt toegeven dat het bestaat? Dat is geen strategie. Het is schuldgevoel. Of misschien gewoon arrogantie. Hoe het ook zij, het ziet er slecht uit.
De Express-News heeft het vuil opgegraven. Sánchez zou lichten en sirenes hebben aangezet die hij niet mocht aanraken. Het tonen van de badge zonder toestemming. Maar de auto was niet het enige probleem. Het waren de gewoonten.
Buiten diensturen waren voor hem minder belangrijk. Of misschien was de wet gewoon niet van toepassing als niemand keek. Alleen kijkt er altijd iemand. Gegevens wel. Tijdens één niet-dringende rit klokte hij 163 km/uur. Stopborden werden onzichtbaar. Rode lichten waren slechts ideeën. Hij reed de verkeerde kant op door een straat. Eenmaal. Tweemaal? Meerdere keren.
Wie doet zichzelf dit aan?
Misschien gaat het niet alleen om het rijden. Het digitale spoor was even rommelig. Sanchez slaagde er niet in meer dan 300 clips van op het lichaam gedragen camerabeelden te uploaden. Vierenzestig uur. Net weg. Niet verwijderd misschien. Gewoon genegeerd. Begraven in een la van digitale nalatigheid.
Discipline is Sánchez niet vreemd. Hij werd in september 2025 twee keer gewaarschuwd. September voelt als een heel leven geleden, toch? Of het had in ieder geval genoeg moeten zijn om hem op zijn plaats te klikken.
Dat was het niet.
In februari 2026 was hij klaar. Volgens het papierwerk is zijn gedrag ‘schadelijk voor een effectieve wetshandhaving’. Dat is politietaal voor ‘hij is een aansprakelijkheid die we niet kunnen verzekeren’. Het station noemt hem de ene minuut ontslagen en de volgende minuut geschorst. Het maakt niet echt uit.
Hij draagt het vest niet. Niet in de cabine zitten. Gewoon een huurauto besturen, vermoedelijk jonger dan 65 jaar.
Of is hij dat?
We weten niet waar Taylor Sanchez vandaag is. Alleen dat hij te snel ging.
