Cadillac heeft altijd het lange spel gespeeld als het om showauto’s gaat. Zeker, we herinneren ons de strakke Cien. Of de Ciël. Of de Zestien van een paar jaar geleden. Maar niets bereidt je helemaal voor op de pure durf van de Elegante Concept uit 1955. Het staat momenteel op een veilingblok. Kruse Auctions verzorgt de verkoop. Dit is een verguld stukje autotheater uit de gouden eeuw van Detroit. Het verbergt zich niet. Het vraagt aandacht.
Uit voorraad converteerbaar naar kunstobject
De Elegante begon niet als een meesterwerk. Het begon als een Cadillac Series 62 cabriolet uit 1953. Duidelijk genoeg. Toen kregen twee New Yorkers, Harry Birdsall en Joe Mascari, het in handen. Ze wilden geen aandelen. Ze wilden spektakel. De auto ging over de Atlantische Oceaan naar Italië, specifiek naar Carrozzeria Rocco Motto in Milaan. De carrosseriebouwers hielden zich niet in. Het resultaat verscheen op de NYIAS van 1955. The New York Times schreef erover. Het viel niet te ontkennen.
“De zwoele carrosserie… in contrast met diverse gouden accenten… Het ziet er beter uit dan veel huidige productieauto’s.”
Kruse Auctions vermeldt deze specifieke auto als een uniek artefact. Details over de eigendomsgeschiedenis zijn schaars. We weten dat het in 1955 werd getoond. We weten dat het gracieus verouderd is. Foto’s uit de advertentie tonen een voertuig in verbluffende staat voor iets dat 70 jaar oud is. Het trotseert het gebruikelijke verval van grondstoffen. Goud oxideert. Leer scheuren. Dit ding blijft scherp.
Goud is hier dragend
Laten we het over de afwerking hebben. Het lichaam is wit geverfd. Een strak canvas. Maar dan zie je de bekleding. De koplampunits zijn goudkleurig. De voorruitomlijsting? Goud. De strepen lopen in goud langs de voorspatborden. Zelfs de wielen zijn gedompeld. Deurgrepen? Goud. En als je omhoog kijkt, zie je een afneembaar dak met een gouden afwerking aan de binnenkant.
Het is niet subtiel. Het is opzettelijk.
De cabine past bij de flair van het exterieur. Rood leer wikkelt de stoelen en het dashboard in. Maar kijk eens dichterbij. Gouden accenten omringen de instrumenten. Ze raken de deurpanelen aan. Ze glinsteren op de dorpellijsten. Het driespaaks stuurwiel steekt een dramatisch figuur af tegen het rood. Het is een cockpit die is gebouwd voor show, niet voor snelheid.
Gedreven, niet hard gereden
Hoe snel ging het? Waarschijnlijk niet snel genoeg om er iets toe te doen. De kilometerteller geeft slechts 4.329 mijlen aan. 6.966 kilometer. Dat is de afgelopen zeventig jaar minder dan honderd kilometer per jaar.
Onder de motorkap zit de vertrouwde 331 kubieke inch V8 van Cadillac. Gecombineerd met een viertrapsautomaat. De motor spint waarschijnlijk, maar brult waarschijnlijk niet. Dit is geen circuitauto. Het is een rollend beeldhouwwerk. Iemand heeft het gekocht om gezien te worden. Nu krijgt iemand anders dat voorrecht.
Kruse Auctions heeft de aanbieding live. Prestatiestatistieken zijn hier niet het belangrijkste verkoopargument. Je zult een stukje geschiedenis tegenkomen dat weigerde op te vallen. Een wit-gouden Cadillac met een rood interieur dat alleen dankzij ijdelheid en stijl heeft overleefd.
Wie wint deze strijd? De museumconservator of de miljardair met te veel geld? De Elegante wacht. Het ziet er vandaag beter uit dan veel nieuwe Cadillacs die van de band rollen. En dat is een gedachte die blijft hangen.
