Het afschaffen van de Nash- en Hudson-insignes en het creëren van de AMC Rambler-ambassadeur in 1960-1961 was waarschijnlijk de minst verstandige zet van George Romney. Dit is misschien niet het slimste wat hij ooit heeft gedaan. Maar het is ook niet destructief. Het echte keerpunt kwam veel eerder. Romney nam American Motors over na de dood van AMC-president George Mason in 1954. Hij maakte een keuze die alles veranderde. Hij stopte met proberen de strijd aan te gaan met de grote drie. In plaats daarvan concentreerde hij zich op de Ramblers.
De Ramblers hebben hun mensen gevonden. Populair onder kopers die waarde hechten aan zuinigheid. In 1956 ontwierp Romney de serie opnieuw en breidde deze opnieuw uit. In 1958 brak er een onverwachte recessie uit. De verkoop van grote voertuigen is ingestort. Romney keek naar de cijfers. Hij gooide AMC perfect. Dit is een perfecte timing. Plotseling kochten mensen door het hele land Ramblers.
American Motors heeft de afgelopen drie jaar slechts 100.000 exemplaren per jaar verkocht. Daarna verdubbelde de omzet. volgend jaar? Ze verdubbelden opnieuw. In 1960 stonden de Ramblers op de derde plaats. Dit verdreef Plymouth. Een onafhankelijke autofabrikant heeft sinds Essex in 1929 niet meer zulke hoogten bereikt. De strategie werkt.
Dus waarom de oude naam weggooien? Romney wilde een pauze inluiden. Hij wil Nash en Hudson niet vermoorden uit nostalgie. Hij wilde laten zien dat AMC klaar was met het verleden. Sterker nog, de grote auto op Rambler-basis zat tot het einde nog in de klei. Het had zelfs Nash- en Hudson-insignes. Nash gebruikt al jaren de naam “Ambassadeur”.
Toen de Rambler Ambassador in 1958 uiteindelijk van de lopende band rolde, was hij slechts iets kleiner dan de oude Hudson en Nash. De wielbasis is 4,5 centimeter korter. Het verloor honderd pond. De AMC 327 V-8 is echter nog steeds in gebruik. Hij had meer pk’s dan de grote auto’s uit 1957. Hij was levendiger. Maar laten we eerlijk zijn. Het is nog steeds een dinosaurus die veel gas slurpt. Romney zei dat hij die niet meer bouwde. Dat is hij.
“Het was een haag – een soort failsafe”, herinnert voormalig AMC-voorzitter Roy D. Chapin Jr. zich. “Als onze strategie voor kleine auto’s fout ging, hadden we de Ambassador en konden we die uitbreiden. Kleine auto’s gingen niet kapot, dus de Ambassador bleef als een soort zijlicht rondhangen.”
De samenvatting van Chapin is treffend. In 1958 verkocht de Ambassador precies 1.340 exemplaren in het eerste jaar dat hij op de markt kwam. Er was vrijwel geen rimpeling op de markt. Dit is een back-upplan en hoeft nooit het hoofdplan te zijn. De kleine auto’s werkten. De ambassadeur bleef hangen. voetnoot. zijlicht.
Maar in 1960 waren de zaken veranderd. Rambler Ambassador kreeg een tweede leven. Nu de namen van Nash en Hudson verdwenen zijn, staat het op zichzelf. Het is groter. Geavanceerder. Ik probeer een andere koper te overtuigen. Het vorige model was een compromis. dit? Dit moet een verklaring zijn.
Stijl is nu belangrijker. De verkoopcijfers vertellen de waarheid. Zal de markt een grote Rambler accepteren zonder de steun van het oude merk? Of is het slechts een relikwie dat wacht om te verdwijnen? De modellen uit 1960-1961 beantwoorden deze vraag. het experiment ging door.
9 manieren om een ambassadeur uit 1960 te kopen
Kies uw lichaamsstijl. Kies de bekleding. Laten we de wiskunde doen.
Van 1960 tot 1961 stroomlijnde American Motors de Ambassador-serie in drie verschillende vormen. Elke kamer heeft vier deuren. Altijd 4 deuren. Verkrijgbaar als standaard sedan, hardtop sedan en hardtop stationwagen. De wagons werden flexibel, waardoor opstellingen voor zes of acht passagiers mogelijk werden, waardoor het bestelformulier nog complexer werd.
Dan zijn er uitrustingsniveaus. Luxe. Super. Aangepast.
3 carrosseriemodellen x 3 afwerkingen komen overeen met 9 permutaties. Als je de luxe automodellen meetelt, die technisch gezien sedans zijn, zijn er acht. het maakt niet uit. Het punt is dat de meeste van hen nu geesten zijn. Je kijkt naar 302 Deluxe wagenparksedans. 637 Super acht-passagierswagons. 435 Op maat gemaakte hardtopwagens. Deze aantallen zijn klein. Ze zijn verzamelbaar en zeldzaam.
De aantrekkingskracht van de AMC-ambassadeur** uit 1960 ligt niet alleen in zijn zeldzaamheid. Het gaat over hiërarchie.
De douane zat bovenaan. Superhelden onderscheiden de kleine dingen die er echt toe doen voor hun eigenaren. klok. Volledige wielschijven. Schuimvulling aan de achterkant zorgt ervoor dat je rug geen pijn doet tijdens het woon-werkverkeer. Gewatteerd dashboard. Gewatteerd vizier. Standaard uitrusting. Je hoeft er niet om te vragen. Je hebt ervoor betaald.
Prijzen voor de kale deluxe versie beginnen bij $ 2.395. De prijzen voor een volledig uitgeruste, op maat gemaakte stationwagen met hardtop lopen op tot ongeveer $ 3.200. Algemene aanpassing van de uitrusting? Je kijkt naar $ 4000. Dat is ongeveer $300 meer dan de gelijkwaardige Nash Ambassador uit 1957. Inflatie? misschien. Wat is de reputatie van het merk? Echt.
Een vorm die uw gezichtsveld vergroot
Het ontwerpteam heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden. Ze hebben het een facelift gegeven.
Het werkte. Het model uit 1960 zag er scherp uit. Een eierkratrooster over de volledige breedte domineert de voorkant. staande letters gespeld AMBASSADEUR Blokletters. Geen onzin.
Maar de echte truc is het glas. Composiet windscherm. Niet alleen het bovenste gedeelte is gebogen. Wikkel het ook rond de zijkanten. Meer glas. Verbetert de zichtbaarheid. Biedt de bestuurder een breed gezichtsveld.
Onder de taillelijn lopen de zijlijsten over de volledige breedte over de gehele lengte van de auto. Bij de douane zat er geborsteld aluminium in. Op Supers was het in twee kleuren geverfd. Het is hoe dan ook mensen misleiden. De auto oogt langer. Het ziet er breed uit. Het leek in niets op de veel kortere Rambler.
prestatie? Rechts. Niet spannend.
De 327 kubieke inch motor leverde 250 of 270 pk. Dat is genoeg om de klus te klaren. Het is niet genoeg om straatraces te winnen. Dit zijn geen hotrods. Ze zijn hier niet om de grote Chevy’s, Fords en Plymouths uit te dagen. Ze waren hier om verstandig te zijn. Hierin zijn zij geslaagd.
De Rambler doet het zware werk
1960 was een geweldig jaar voor American Motors. Ze produceerden bijna 500.000 auto’s. Het hoogste volume ooit opgenomen. De omzet bedraagt meer dan $ 1
De trend van vierdeurs hardtops is aan het vervagen, en AMC weet dat. In 1961 werden deze pilaarloze stijlen stopgezet. Als je een Ambassador wilt, zul je voor een sedan of stationwagon met traditionele B-stijl moeten gaan. Het is een eenvoudiger, meer traditionele look, maar een stapje terug ten opzichte van de trendsetters.
De line-up is nog eclectischer. Er is weinig veranderd, maar de vlootgerichte Deluxe-uitvoering is behouden gebleven. Hiervan wisten slechts 273 te ontsnappen. Niet bepaald een vlootlieveling.
En dan is er nog de nieuwe Custom 400. Dit is een op maat gemaakte luxe versie met vijf zitplaatsen en kuipstoelen. Dat is $ 200 meer dan het standaard kuipstoelmodel. De logica is logisch. Amerikanen wilden individuele stoelen en een handgeschakelde versnellingsbak. vraag? AMC biedt geen vloershifters aan. Hun kolomverschuiving is notoir onhandig. Je krijgt de look, maar niet het gevoel waar liefhebbers echt naar hunkeren.
Een radicale facelift op een oude schaal
Het frame is ongewijzigd ten opzichte van vorig jaar, maar het voorste gedeelte is aanzienlijk aangepast. De voorste spatborden zijn langwerpig en vormen een boegachtige neus, die een recensent vergelijkt met een oud slagschip uit de Spaans-Amerikaanse oorlog. Dit is agressief en misschien een beetje provocerend.
De vier koplampen zijn buiten de kleinere horizontale grille geplaatst. De grille is centraal geplaatst en benadrukt het scherpe neusthema. Ook de zijbekleding en de interne indeling zijn aangepast om hem fris te houden. De aandrijflijn blijft echter hetzelfde.
Omzetdaling en concurrenten
1961 was voor niemand in de sector een rooskleurig jaar. De omzet is aanzienlijk gedaald ten opzichte van het niveau van 1960. De kleine auto’s van AMC kregen plotseling te maken met hevige concurrentie van nieuwe kleine auto’s uit de Grote Drie: Ford, Chevrolet en Plymouth.
Ambassadeurs zijn niet immuun voor deze druk. De totale omzet bedroeg minder dan 19.000 eenheden.
Tijdens de recessie verschenen er enkele zeer zeldzame varianten.
- Achtpassagierswagons: De verkoop bedraagt amper 1.000 eenheden.
- Aangepaste 400: Eind april geïntroduceerd met slechts 831 kopers.
Voor degenen die specificaties opsporen, worden de AMC/Rambler Ambassador-figuren uit 1960-1961 vaak samengesteld als naslagwerken.
Voor meer informatie
- Klassieke auto’s
- Musclecars
- Sportwagens
- Consumentengids Zoeken naar nieuwe auto’s
- Consumentengids Zoeken naar gebruikte auto’s
1960-1961 AMC/Rambler Ambassador-specificaties
De AMC-ambassadeurs uit 1960 en 1961 waren niet langzaam, maar laten we eerlijk zijn, ze waren ook niet snel. Als je de grote Chevy en Ford V8-motoren in een dragrace wilt verslaan, verlaat je de startlijn. Plymouth had de spierkracht. AMC heeft… ambitie.
Onder de motorkap en onderweg
Het hart van de Ambassador is een kopklep V-8. De cilinderinhoud was 287 kubieke inch, de boring was 4,00 inch en de slag was 3,25 inch. Het vermogen bedraagt 250 of 270 pk, afhankelijk van de configuratie. Het is goed voor dagelijks rijden. Dat is niet genoeg voor Street Fighter.
AMC heeft deze motor voorzien van een aantal transmissiemogelijkheden, maar de specs richten zich vooral op de mechanische indeling. De ophanging was bekwaam. De voorkant heeft een bovenste en onderste A-arm met spiraalveren. De achterwielophanging maakt gebruik van een starre as, ondersteund door een vierarmige arm en een schroefveer. Het is stevig. Betrouwbaar. Vergeleken met de sportwagens van zijn tijd was hij niet erg wendbaar in bochten.
De remmen zijn van het trommeltype voor en achter. Geen schijven. Als je een bergpas afdaalt, moet je het pedaal lichtjes intrappen.
De cijfers liegen niet
De wielbasis van de Ambassador bedraagt 117 inch. Dat is een lang platform voor een auto uit die tijd. Hoewel hij een ruim interieur biedt, geeft hij ook een solide gevoel als je aan het stuur draait.
Het gewicht varieert van 3.343 lbs tot 3.592 lbs. Dat is zwaar voor een niet-vrachtwagen. Wanneer je dat soort massa combineert met een motor van 270 pk, wordt de pk-gewichtsverhouding minder indrukwekkend. Het standaardrecord heeft geen topsnelheidsnummer en ook geen tijd van 0 tot 100 km/u. De gegevens ontbreken. Waarschijnlijk omdat niemand de moeite nam om het te timen. Dit is geen verkoopargument.
Achtergrond is belangrijk
Waarom is dit belangrijk? Want begin jaren zestig veranderden de zaken. Het tijdperk van de muscle car staat voor de deur. AMC is nog aan het uitzoeken wat ze willen worden. De Ambassador is een auto op ware grootte. Zeer comfortabel. Het is heel veilig. Het is niet spannend.
Als je klassieke Amerikaanse auto’s bestudeert, verlies je die context. We herinneren ons Mustangs, de Chargers, de Chevelles. Wij herinneren ons de ambassadeur niet. Ze waren acceptabel. Dat is de vriendelijkste manier om het te zeggen.
Gerelateerde zoekopdrachten
Mensen die naar deze informatie zoeken, willen het volgende weten:
1960 AMC-ambassadeur 0-60 Hoe snel
1960 AMC Ambassador-specificaties HP
*AMC Ambassador versus Ford Falcon-prestaties
* Geschiedenis van Amerikaanse muscle-cars in de jaren zestig
* Uitleg over ophangsystemen voor klassieke auto’s
