Je hebt de torens gezien.
Grote, cilindrische dingen die boven München opdoemen. Het lijken geen kantoorruimtes. Ze zien eruit als rekwisieten uit een spionagefilm uit het midden van de eeuw, waarin Bond tegen een slechterik vecht in een vulkaanhol. Maar het zijn geen fictie.
Dit is waar BMW woont. In het bijzonder het BMW World Headquarters, bij de lokale bevolking bekend als de Vierzylinder of Viercilinder.
Als je jezelf afvraagt waarom een autobedrijf heeft besloten zijn administratieve brein in vier enorme buizen te bouwen, ben je niet de enige. De vorm is verwarrend als je de context negeert. Maar BMW heeft het niet willekeurig gebouwd. Het is een gigantisch beeldhouwwerk van hun productgeschiedenis.
Waarom werd het BMW-hoofdkwartier zo gebouwd dat het op een motor leek?
Het korte antwoord is merkidentiteit.
Het gaat ook een beetje over stadsplanning tijdens een specifiek moment in de geschiedenis. Het begin van de jaren zeventig was een drukke tijd voor München. Duitsland bereidde zich voor op het organiseren van de Olympische Zomerspelen 1972. De stad wilde de wereld een modern gezicht laten zien. Niet het verleden, maar een toekomst gedefinieerd door design.
Voer de Oostenrijkse architect Karl Schwanzer in.
BMW gaf hem de opdracht. Hij keek naar het Braziliaanse modernisme – in het bijzonder het werk van Oscar Niemeyer in Brasilia – en had een gedachte. Wat als het gebouw het merk was in plaats van een doos?
BMW wordt gedefinieerd door motoren. Met name lijnmotoren. Schwanzer stelde vier verticale torens voor. Elke toren vertegenwoordigt een cilinder in een klassiek viercilindermotorblok.
Het was niet alleen maar esthetisch buigen.
“De grootste viercilinder ter wereld.”
Zo omschreef BMW het in 1973. Ze wilden een herkenningspunt dat paste bij de techniek van hun auto’s. De “nieuwe klasse” van administratieve gebouwen.
Hoe bouwden ze vier gigantische drijvende buizen?
Voor de bouw van de BMW-toren was flink wat werk nodig. Letterlijk.
Het gebouw is 99,5 meter hoog. Het heeft 22 verdiepingen. Maar die verdiepingen waren niet zoals Lego op elkaar gestapeld.
Schwanzer wilde dat de torens licht zouden aanvoelen. Technisch. Nauwkeurig.
Om dat te bereiken veranderde hij de manier waarop de vloeren werden gemaakt.
- Kantoorvloeren zijn horizontaal op maaiveldniveau gebouwd.
- Hydraulische vijzels hebben de hele vloer op zijn plaats getild.
- De vloeren werden opgehangen rond de vier centrale structuurkernen.
Dit was radicaal voor 1972.
Traditionele torens ondersteunen vloeren van onder naar boven. Deze vloeren hangen aan de zijkanten. Hierdoor ontstond die kenmerkende look. De structuur lijkt boven de basis te zweven. Het rust niet zwaar op de grond. Het drijft.
Maakt dat uit? Voor een architect wel. Het creëert spanning. Voor een bestuurder voelt het als snelheid, zelfs als hij stilstaat.
Welke architectonische kenmerken kenmerken de BMW-campus vandaag de dag?
De vier cilinders zijn niet de enige.
Als je rondloopt op het terrein, zie je andere vormen die gewone toeristen in verwarring brengen, maar volkomen logisch zijn voor auto-nerds.
- Het BMW Museum : Dit ronde gebouw, gelegen naast de deur, wordt vaak “de slakom” genoemd omdat het lijkt op het bovenaanzicht van een motorcilinder of een carburateurkom.
- BMW Welt : Deze glazen structuur werd veel later geopend, in 2007, en doet dienst als bezorgcentrum en tentoonstellingscentrum. Het voelt futuristisch aan en overbrugt de kloof tussen het technische verleden van de jaren 70 en de elektrische toekomst.
Samen vormen ze een van de meest gefotografeerde autocampussen ter wereld.
Waarom doet het viercilinderontwerp er nog steeds toe?
Omdat het merk veranderde.
Toen de torens in 1972 werden gebouwd, maakte BMW sedans. Kleine, sportieve exemplaren. De viercilindermotor was hun brood en boter. Het was hun kenmerkende geluid en gevoel.
Vandaag? Ze maken gigantische SUV’s. Krachtige M-auto’s. Elektrische voertuigen.
De motorindeling van moderne BMW’s is anders. Een simpele viercilinder zie je zelden op een vlaggenschipmodel. Maar de toren blijft.
Het is een anker. Een fysieke herinnering aan waar ze begonnen.
Met een hoogte van 100 meter in de lucht ziet het er niet ouderwets uit. Het ruwe beton en glas voelen in ieder geval schoner aan dan veel glazen dozen die erna zijn gebouwd.
Architectuur is bevroren muziek, of in dit geval bevroren mechanica.
We kijken naar de lucht in München en zien cilinders. Geen wolken.
Het doet je afvragen. Hoe ziet uw woon-werkverkeer eruit als uw kantoor een motor is?
Verandert het hoe u rijdt?
