Jules Verne plantte het zaadje in 1875. In The Mysterious Island profeteerde de auteur dat water ooit als brandstof zou dienen. Hij beweerde dat waterstof en zuurstof warmte en licht konden leveren met een intensiteit die steenkool nooit zou kunnen evenaren. Het was sciencefiction, maar het bleef hangen.
Snel een eeuw vooruit. Yull Brown komt binnen. De Australische uitvinder en Verne-fan beweerden de puzzel te hebben opgelost. Hij zei dat hij waterstof van zuurstof in water kon scheiden met behulp van elektriciteit. Hij noemde het resultaat ‘Brown’s Gas’. Andere namen volgden: HHO, hydroxy, knalwaterstof. HHO is slechts een afkorting voor het H2O-molecuul. Twee waterstofatomen. Eén zuurstof.
De legende van de wateraangedreven auto was geboren. Al ruim dertig jaar woedt het debat. Speculatie. Argument. Weerlegging. De beweringen van Brown blijven bestaan ondanks het gebrek aan bewijs. De wateraangedreven auto blijft het mechanische equivalent van Sasquatch. Misschien bestaat het. Misschien niet. Geloof drijft het geloof meer dan de natuurkunde.
Hoe HHO-systemen beweren te werken
De theorie is eenvoudig. Het systeem maakt gebruik van de dynamo van uw auto. Er loopt een elektrische stroom door water. Het water bevat een elektrolyt. Meestal is dit zout. De elektriciteit verbreekt de binding tussen waterstof- en zuurstofmoleculen. De gassen komen vrij. Ze worden verzameld. Ze komen in de motor.
Fabrikanten beweren dat waterstof duizenden keren meer energie bevat dan benzine. Ze zeggen dat je maar een klein beetje nodig hebt. Het gas wordt naar het inlaatspruitstuk geleid. De motor zuigt het naar binnen. Er vindt verbranding plaats. De waterstof en zuurstof recombineren. Je raadt het al. Water.
Gelovigen zeggen dat dit proces het aantal kilometers verhoogt. Zij beweren stijgingen van 50 procent tot ruim 200 procent. Ze beloven verminderde uitstoot. De water-als-brandstof-auto rolt niet van de fabriekslijnen, maar de belofte blijft bestaan.
Waarom HHO faalt in de natuurkunde
In 2007 bracht het Amerikaanse ministerie van Transport een rapport uit. Er werd gekeken naar waterstofinjectie in commerciële dieselvoertuigen. Het rapport suggereerde dat waterstofinjectie het aantal kilometers zou kunnen verhogen en de uitstoot zou kunnen verminderen.
Theoretici van de marginale energie juichten. Ze zagen bevestiging. Voorstanders van schone energie zagen een overwinning. Waterstof is het meest voorkomende element in het universum. Het leek haalbaar.
Brown en Verne hadden tot op zekere hoogte gelijk.
Elektrolyse werkt. De meeste systemen maken gebruik van een stapel stalen platen. Deze fungeren als positieve en negatieve polen. De dynamo van de auto zorgt voor de stroom. Met kaliumhydroxide als elektrolyt scheurt de stroom watermoleculen uit elkaar. Het gas wordt door het motorvacuüm in het inlaatspruitstuk gezogen. Voorstanders zeggen dat het het brandstofverbruik verbetert. Ze zeggen dat het de kilometerstand verhoogt. Of vervangt brandstof.
De natuurkunde is het daar niet mee eens.
De wetten van de thermodynamica zijn streng. Het kost meer energie om het gas te maken dan je terugkrijgt. De output van het systeem is minder dan de input. Je maakt de batterij leeg. De dynamo werkt harder. Er wordt meer vermogen uit de motor gehaald.
Critici wijzen op het volume. Een auto heeft veel energie nodig om te kunnen bewegen. Om die energie te produceren heb je veel gas nodig. De dynamo kan niet de stroom produceren die nodig is om voldoende HHO te genereren om de brandstof te vervangen. De wiskunde klopt niet.
Koper let op en praktische risico’s
De markt voor deze systemen is druk. Verschillende sites verkopen kant-en-klare printplaten. Ze worden aangesloten op de motorregeleenheid (ECM). Het doel is om de computer te misleiden. De ECM vindt dat alles in orde is.
Dit is gevaarlijk. Het aanpassen van de elektronica kan de motor beschadigen. Onjuiste lucht-brandstofverhoudingen veroorzaken kloppen. Oververhitting. Catastrofale mislukking.
Emissietests vormen een ander risico. Als het systeem de verbranding verandert, kan de auto defect raken. Boetes kosten meer dan het systeem zelf. De besparing die u denkt te krijgen? Het zijn illusies.
Het vonnis
HHO-systemen zijn fascinerend. Ze vertegenwoordigen potentieel. Ze inspireren knutselaars. Dromers bouwen graag eigenzinnige technologie. Er zit een kern van waarheid in het concept van waterstofverrijking. Maar werkt het eigenlijk als brandstofbron?
Waarschijnlijk niet. De energiekosten voor het opwekken van het gas zijn hoger dan de teruggeleverde energie. De belasting van de dynamo doet eventuele kleine efficiëntiewinsten teniet. De natuurkunde is duidelijk.
Misschien zie je ooit een Sasquatch in een door water aangedreven Pinto rijden. Maar tot die tijd blijft de waterwagen een mythe. Een overtuigende. Maar toch een mythe.
