“Hij reed als een idioot.”
Dat zijn niet alleen maar boze woorden. Het zijn de exacte beoordelingen van Volusia County Sheriff Mike Chitwood met betrekking tot een hulpsheriff die zojuist een door de belastingbetaler gefinancierde kruiser heeft vernield. De agent zat niet achter een verdachte aan. Hij reageerde niet op een noodoproep. Hij reed 92 mijl per uur. Toen verloor hij de controle. Vervolgens spatte de SUV in een retentievijver nabij de Interstate 95.
De kosten van die egotrip? Ongeveer $73.000.
Het is vreemd om te zien hoe een wetshandhavingsfunctionaris overheidseigendommen vernietigt zonder enige dringende reden. De dashcambeelden liegen er niet om. Het toont de patrouille-SUV die de oprit van de snelweg verlaat. Het komt hard in het water terecht. Geen sirenes. Er knipperen geen blauwe lichten voor een achtervolging. Gewoon snelheid. Pure, onvervalste snelheid zonder enige reden. Toen verslaggevers Chitwood vroegen waar de officier op reageerde, was zijn antwoord bot.
Niets.
Waarom politievolgsystemen veranderen na crashes
De fysieke nasleep was ernstig, maar de menselijke kosten waren wonderbaarlijk laag. Zowel de hulpsheriff als zijn K-9-partner liepen weg zonder ernstige verwondingen. Gelukspauzes komen vaak voor in domme situaties, maar geluk repareert het voertuig niet. Ambtenaren verklaarden de SUV onmiddellijk total loss.
Chitwood hield zich niet in tijdens de briefing. Hij wees erop dat terwijl de auto weg was, er bijna levens waren. Je had de chauffeur kunnen vermoorden. Je had zijn partner kunnen vermoorden. Je had een burgerchauffeur op die oprit kunnen uitschakelen. De plaatsvervanger is sindsdien ontdaan van gespecialiseerde opdrachten. SWAT. K-9-eenheid. Weg. Er zijn interne onderzoeken gaande.
Deze zaak staat los van de gebruikelijke klachten over gevaarlijke politieachtervolgingen. Er is een verhaal dat de politie roekeloos rijdt omdat ze criminelen achtervolgt. Niet hier. Er was geen crimineel bij betrokken. Geen enkele noodsituatie rechtvaardigde de snelheid. Dat gebrek aan rechtvaardiging maakt het incident bijzonder schokkend voor het publiek. Het was geen tactiek met een hoog risico die verkeerd uitpakte. Het was gewoon onzorgvuldig rijden op snelwegsnelheden.
Hoe de sheriff van Volusia County hulpsheriffs volgt
De echte verandering in dit verhaal is niet de disciplinaire hoorzitting. Het is het nieuwe beleid.
Volusia County implementeert een systeem om de snelheden van hulpsheriffs bij te houden en rapporten aan toezichthouders te verstrekken. Regelmatig. Als een hulpsheriff betrapt wordt op het overschrijden van de snelheidslimiet zonder een geverifieerde noodreden, moeten ze dit uitleggen. Als de uitleg niet bevredigend is, volgt er discipline.
Chitwood noemde het jammer dat ze professionals zo nauwlettend in de gaten moeten houden. “Maar als je je niet professioneel gedraagt, dan zal ik je moeten dwingen om te handelen.”
Het benadrukt een bredere spanning. We zijn eraan gewend dat bureaus ons volgen. Kentekenplaatlezers. Bewakingscamera’s. GPS-tracking op persoonlijke telefoons. Het voelt invasief als de overheid naar burgers kijkt. Overheidspersoneel kijken? Dat is anders. Openbare wegen. Publieke financiering. De publieke verwachting dat de rechtsstaat van toepassing is op degenen die deze handhaven.
Een van de meest hardnekkige klachten tegen wetshandhavers is de overtuiging dat agenten zich boven de verkeerswetten voelen. Dit volgsysteem probeert de naleving te verifiëren. Er wordt een riem aan het stuur gezet. Of in ieder geval een monitor.
Of dit de volgende agent ervan zal weerhouden zijn tractie op een natte snelweg te testen, valt nog te bezien. Geld wordt vervangen. Levens worden niet altijd vervangen. Maar voorlopig wordt het grootboek gecompenseerd door een afschrijving van $73,00 en een hulpsheriff buiten het veld.
